TERRASDOINCIO

DANZAS CERVELA PART.1

2011-02-24T09:42:00.000-08:00

DANZAS DA CERVELA

2011-02-24T09:39:00.000-08:00

QUE ME QUITEN LO BAILADO! FELICIDADES LUCÍA!!

2011-02-18T02:13:00.000-08:00

PUBLICACIÓN GAÑADORES CERTAME "Cartas de Amor e Desamor"

2011-02-15T08:56:00.000-08:00

Estos son os gañadores do Premio Infantil e Premio Adulto do Certame de "Cartas de Amor e Desamor":

Gañadora Premio Infantil: Lucía Justo (A Coruña)

Gañador Premio Adulto: Francisco Maceira Rodríguez (Ferrol)

¡Moitas grazas a tódolos participantes!

BASES CONCURSO "CARTAS DE AMOR E DESAMOR"

2011-01-25T03:28:00.000-08:00

PARTICIPANTES.- Poderán participar tódalas persoas que o desexen sempre que os traballos se presenten en galego e éstos non foran publicados nin premiados noutros concursos. Só se admitirá un traballo por participante.

TEMA E CONTIDO.- Poderán presentarse obras relacionadas co amor en tódalas suas manifestacións: verdadeiro, platónico, enamoramento, desamor, paixón, odio, enganche, desexo…
As cartas poderán estar dirixidas a calquera destinatario real ou imaxinario. As cartas poderán conter amáis debuxos ou ilustracións.

FORMATO.- As cartas levarán un título e terán unha extensión máxima dun folio A4 sen portada. Poderán enviarse escritas de puño e letra ou mecanografíadas en formato Word. As cartas deben ir sen firma.

PRESENTACIÓN.- O prazo de envío comenza o día 25 de xaneiro ata o día 14 de febreiro inclusive.

Os traballos poderán presentarse:

•Por correo ordinario sen ningunha identificación exterior. Acompañados dun sobre cerrado no que conste o nome e apelidos do participante, idade, dirección e teléfono de contacto.
Á seguinte dirección de correo ordinario:

ASOC. VECIÑAL E CULTURAL “TERRAS DO INCIO”
CP. 27346 O INCIO
LUGO

PREMIOS.- Establecense dúas categorías:

1. PREMIO INFANTIL: Diploma, un lote de libros e a publicación do traballo gañador na revista cultural “Terras do Incio”.
2. PREMIO ADULTO: (maiores de 16 anos): Diploma, un lote de libros e a publicación do traballo gañador na revista cultural “Terras do Incio”.

Tódolos participantes terán un diploma por participar no certame.

O premio pode ser declarado deserto se así o estima o xurado.

XURADO.- O Xurado está composto pola Xunta Directiva da Asociación Veciñal e Cultural “Terras do Incio”.

O Xurado queda tamén facultado a resolver calquera outra incidencia que puidera producirse ou que non esté contemplada nas presentes bases.

A participación neste concurso supón a aceptación plena destas bases.

FALLO.- O fallo do xurado que será inapelable, terá lugar o día 15 de febreiro de 2011. Ese mesmo día publicarase o nome dos gañadores no blog da Asociación Veciñal e Cultural “Terras do Incio”: http://terrasdoincio.blogspot.com/ cos que amáis se contactará personalmente.

FOTO DAS FESTAS DE VILASOUTO

2010-09-15T02:10:00.000-07:00

CONTAME LÚA DO INCIO TI QUE SABES DE PASIÓN...

2010-09-01T01:54:00.000-07:00

PARA RIR OU CHORAR

2010-08-27T03:53:00.001-07:00

VIÑETAS DE XAQUÍN MARIN

A CERVELA PREPARASE PARA DANZAR

2010-08-26T05:00:00.000-07:00

Na parroquia de San Cristovo da Cervela, coincidindo co derradeiro domingo de agosto, preparan unha das romerías máis tradicionais e importantes do sur lucense, dado que dende tempos ancestrais veñen executandose por catro mozos do lugar unhas danzas que acompañan a procesión.
As festas comenzarán o sábado día 28 cunha tradicional queimada que estará amenizada por un dúo.
O domingo 29 haberá verbena coa orquesta Fin de Siglo.
O luns día 30 o vermouth e a verbena estarán amenizados pola orquesta Venecia.
Os dous días haberá misa ás 13:00 horas seguida de procesión, que estará amenizada (os dous días) pola actuación de Grupos Regionales.
Os danzantes ataviados con traxes de vistosos cores agardan á saida da misa para dar comenzo ás danzas. Os danzantes interpretan un complexo baile a ritmo de muiñeira en torno as engalanadas imaxes de San Antonio, San Cristovo, Santa Lucía e a Virxe do Rosario.

VIII FESTIVAL TERRA BRAVA NO INCIO

2010-08-26T03:33:00.000-07:00

O próximo domingo día 29 celebrarase no Incio a VIII edición do Festival Terra Brava. A actividade comenzará coa actuación da murga tradicional Os Campantes da Baña, que farán un percorrido pola localidade e animarán ós instantes previos á comida que se celebra cada ano no mesmo recinto que o festival.

A sobremesa estará animada tamén pola murga e os músicos espontáneos que queiran sumarse á festa.

Pola tarde, os talleres de xogos para nenos e maiores apenas deixarán tempo libre antes de que comencen as actuacións de A Tuna Rastafari, Pan de Capazo e Medomedá.

ISO ERAN AS CANTINAS

2010-08-16T02:20:00.000-07:00

Por estraño que lles pareza, se hai algo que boto de menos nas aldeas da Galicia interior son as cantinas. Desde O Incio ata A Mariña lucense, desde Fonsagrada ao Xurés, son numerosos os lugares nos que estes establecementos desapareceron. Será unha cuestión persoal, pero para min un pobo ten que ter cantina e cústame imaxinarmo sen ela; é algo así como se non tivese fonte, aira ou horta. Dejémonos de «rendas dispoñibles», de PIB municipal; se queren un indicador fiable do estado das aldeas da Galicia interior, conten o número de cantinas e verán que a cousa non pinta nada ben.
As cantinas eran algo máis que negocios onde se despachaban viños e comestibles; eran lugares de reunión e charla ao final do día. Ata hai ben poucos anos constituíron o espazo de encontro nas aldeas da Galicia rural. Parece claro que a súa desaparición ten que ver co fenómeno do despoboamento de moitos deses territorios, pero algo de responsabilidade teñen quen trataron a estes pequenos espazos igual que a calquera negocio urbano, sen atender á súa función social. Esa política absurda mostrou un absoluto descoñecemento do que estes establecementos representaban, o que, dito sexa de paso, ocorre con frecuencia en todo o que incumbe ao mundo rural.
é verdade que logo da súa aniquilación tratáronse de dar pasos en sentido contrario. A concepción e obxectivos do proxecto Comercio Rural Galego foron, na miña opinión, moi acertados e se algo se lle pode criticar é que quizais chegou demasiado tarde. Hoxe algúns dos nosos pobos dispoñen de establecementos adheridos a esta rede, o que, ademais de cumprir a súa función integradora, crea emprego e dá saída a produtos de produción propia. Asegúrolles que a miña opinión non está condicionada polos meus gustos persoais, pero creo que un bo xeito de evitar a morte das nosas aldeas e potenciar o turismo nesas áreas rurais é recuperar as cantinas e deixarse de contos.
No Val do Lóuzara chegou a haber máis dunha decena de cantinas; en Praducelo, en Santalla, na Ponte, hoxe non queda xa ningunha. Esta semana volvemos alí camiñando e recordado algo que nos ocorreu hai xa dúas décadas. Un día de calor sufocante chegamos á Ponte ao mediodía e, tras atopar a cantina pechada, buscamos á propietaria. Tras localizala nun horto abriunos a porta con dilixencia e, sorprendidos pola frescura do lugar, vimos a un vello dormitando sobre unha mesa; algo bebería o bo home, pero esa non é a cuestión. Segundo soubemos despois, a cantinera considerara que con esa calor e a esa hora o home non debía camiñar ata a súa aldea e, aínda que ela tiña que marcharse ás súas faenas, nese templo deulle acubillo. Iso eran as cantinas.

Javier Guitián Catedrático de Botánica da Universidade de Santiago (A Voz de Galicia)

AS FESTAS DE VILASOUTO NA TELE 04/08/2010

2010-08-05T02:51:00.000-07:00

SABEMOS DE ...

2010-07-26T05:02:00.000-07:00

Jean Deuzaide foi un dos mellores fotógrafos franceses do século XX. En moitas ocasións viaxou alén dos Pirineos, na procura de novas imaxes da pintoresca España. Quizais unha das súas fotografías máis coñecidas foi aquela que lle tirou a Dalí, cun par de margaridas nas puntas do bigote. Este gran fotógrafo tamén percorreu Galicia entre os anos 1958 e 1961, amosándonos con obxectividade a vida cotiá na nosa terra durante aquela época. Da súa obra subliñamos o gran respecto e cariño que amosan as súas capturas cara a cultura e os modos de vida tradicionais dos galegos, se cadra moi diferentes aos que el captara noutros territorios que percorrera con anterioridade. Esta autor chegou a publicar un libro de imaxes sobre Galicia, The Ways of Santiago, no ano 1961.

CENTRO DE DOCUMENTACIÓN: A CULTURA DE GALICIA

LOIS PEREIRO PROTAGONISTA DO DÍA DAS LETRAS GALEGAS

2010-07-19T03:15:00.000-07:00

«Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria». Estas palabras dun dos seus poemas están gravadas en pedra en Santa Cristiña do Viso, no Incio, na tumba de Lois Pereiro Sánchez, o poeta que protagonizará o Día das Letras Galegas do ano 2011.
A Real Academia Galega declarou que foi seleccionado pola “imaxe e estética” que cultivou dende os seus inicios que fixero del “un autor de culto”, asemade Méndez Ferrín presidente da RAG reivindicou o “compromiso” da sua obra, “a temática e a sua forma así como a contemporaneidade”.
Lois Pereiro Sánchez (Monforte de Lemos, 1958) marchou a Madrid con 17 anos e alí fundou a revista Loia xunto co seu irmán Xosé Manuel Pereiro e Antón Patiño. O nome desta publicación aparece tamén no título do poemario que se publicou un ano despois da súa morte, que tivo lugar na Coruña o 24 de maio de 1996: Poemas para unha Loia; de feito, neste poemario aparecen versos escritos ó longo da súa etapa madrileña e tamén un ensaio que titulou Modesta proposición para renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia.
De 1995 é o segundo poemario que publicou en vida, Poesía última de amor e enfermidade (Edicións Positivas).
Xunto con autores como Xavier Seoane, Francisco Salinas ou Xulio Valcárcel, Lois Pereiro publicou varias antoloxías coma De amor e desamor (1984) e colaborou na revista Luzes de Galicia.

INCIO

2010-07-03T04:31:00.000-07:00

HEMEROTECA TERRAS DO INCIO

2010-07-01T03:19:00.000-07:00

FOTOGRAFÍA DE 20/11/1988: Inauguración da restauración da Igrexa de Hospital do Incio. Na instantanéa aparecen de esquerda a dereita: O Delegado provincial (agora Alcalde de Lugo) José Cl. López Orozco, José Maceda (veciño do Incio), o Director Xeral de Patrimonio, o Bispo Frei José e Anxo o cura do Incio. Documentación páxina web anxo.info

RUTH MATILDA ANDERSEN

2010-06-20T02:10:00.000-07:00

Ruth Matilda Anderson percorreu Galicia entre os anos 1924 e 1926, facendo un traballo para a Hispanic Society de Nova York. A través do seu obxectivo captou milleiros de paisaxes e de escenas da vida cotiá de todas as bisbarras galegas. A cidade, o campo, o mar, os traballos, a festa, a casa, os traxes, a feira... Estamos diante dun exhaustivo traballo de documentación no que a fotógrafa compón unhas imaxes que destacan pola súa beleza, pureza e obxectividade. A súa obra foi presentada recentemente pola Fundación Caixa Galicia nunha ampla exposición que incluíu a publicación dun fermoso catálogo con centos de imaxes da Galicia dos anos 20, aínda que non fora esta a primeira mostra de Anderson en Galicia. Nesas imaxes comprobamos como a autora está claramente influenciada pola fotografía obxectiva e documental dos anos 20, moi afastada, pois, dos presupostos pictorialistas doutros autores.

FONTE A CULTURA DE GALICIA

MORENITA

2010-06-10T03:02:00.000-07:00

Morenita así se chama a nova "mascota" da parroquia de Reboiro. A burriña que apenas ten uns días fai a ledicia de cantos se acercaron a coñecela.

O INCIO CONQUISTA RIBADEO

2010-05-01T04:08:00.000-07:00

Foto da excursión con km0 da excursión dos veciños do Incio á ría de Ribadeo abril 2010.

UN CORAZÓN EN ÁFRICA

2010-03-01T02:02:00.000-08:00

O MÉDICO DOS POBRES

2010-01-20T04:26:00.000-08:00

REPORTAXE DO PROGRESO 06/01/2010

VIDA

Manuel Díaz era un home cunha estatura dun neno, consecuencia dunha meninxitis que sufriu a corta idade. A sua constitución física valeulle o alcume de "O pequeniño de O Incio", pero tamén gañou o sobrenome de "O médico dos pobres", aquel que non cobraba polos seus servizos os máis necesitados. Cursou estudos en Santiago entre 1906 e 1914.

Na vida universitaria fraguou a sua posición política e coñeceu a personalidades como Alfonso Rodríguez Castelao.

Neste municipio comenzou a exercer como médico (tras pasar pola Bañeza) en 1929, xa casado con Regina Carnero Pardo, veciña de Freituxe.

De novo a enfermidade fixo fatal aparición na súa vida e moi xove faleceu a sua muller. Casando posteriormente coa sua cuñada Luz Carnero.

Manuel Díaz no exercicio da medicina cosechou fama entre os seus veciños de ser "compasivo, eficiente e competente". Preocupado pola hixiene e a prevención de enfermidades, destacou tamén pola investigación sobre o bocio endémico nesta zona, estudios que despois serían citados en 1921 por Gregorio Marañón.

ALCALDE

Á marxe da sua actividade como médico, Manuel Díaz foi nomeado tamén diputado provincial e ostentou a Alcaldía de O Incio ó longo dun curto período, entre febreiro e novembro de 1924, cando o delegado do gobernador o destituiu "coa excusa" de non figurar empadroado.

Amigo, entre outros, do doutor lucense Rafael de Vega Barrera e do Diputado de O Incio, Ricardo Gasset, Manuel Díaz militou no Partido Republicano Galego fundado por Casares Quiroga e en Esquerda Republicana.

PERSECUCIÓN

Co levantamento militar en 1936, a familia Díaz González foi "ferozmente perseguida", particularmente Manuel e o seu irmán Xosé, tamén destacado militante da República, profesor e ex-Alcalde de O Incio. De feito, a sua muller, mestra neste municipio, foi obrigada a pasear pola capitalidade coa cabeza rapada.

Entre os represaliados tamén estaban o concelleiros de Sarria Pedro García Arcas e o industrial Victoriano Cabarcos López.

Tras un tempo refuxiado na casa da súa irmá María de A Penela (Monforte), unha denuncia anónima posibilitou o seu arresto e o de seu irmán Xosé, conducidos a prisión. Según contan, Manolo tentou fuxir vestido de muller ou de monxa, e que houbo un simulacro de fusilamento que lle permitiu escapar no domicilio do farmaceutico de Sarria; Antonio Peña, en Xulián (Bóveda)

A cuadrilla de falanxistas irrumpiu na vivenda e arrestou ó médico, atandolle as mans cunha soga á cola dun cabalo, que o arrastraría dende Xulián ata Laiosa. Alí foi visto pola sua irmá Lola, que regresaba en autobús despois de buscalo e berrou enlouquecida "Matademe a min e non a este santo". O crime produxose pouco despois da Casilla da Serra, na antiga estrada de Laiosa a O Incio, onde soaron os disparos que acabaron coa sua vida.

O seu corpo foi recollido por un dos seus sobriños, que con só 17 anos tivo o díficil papel de darlle sepultura.

O sobriño de Manuel Díaz, José Luis Díaz Gómez acaba de publicar un libro, co que pretende reivindicar a figuar do seu tío: "Represalia e desagravio dun médico lucense republicano".

HUMOR DAQUÍ

2009-12-17T03:27:00.001-08:00

FEIRA DO PAN NO INCIO

2009-09-09T03:05:00.000-07:00

GAITEIROS DO INCIO

LIMPANDO O PAN

O MEDEIRO FEITO

FACENDO O MEDEIRO

MALLANDO O PAN

MALLANDO COS MALLOS

QUE XEITO LLE DAN !!!

ÁNIMO MALLADORES... QUE XA FALTA POUCO!!

AS CAMPESIÑAS DO INCIO COA CHISCA

COLOCANDO OS MOLLOS DE PAN

BAIXANDO O PAN DO CARRO

BENVIDOS Á FEIRA DO PAN NO INCIO

DANZAS DA CERVELA 31 AGOSTO DE 2009

2009-09-01T02:38:00.000-07:00

NOITIÑA

2009-07-29T02:58:00.001-07:00

CONCURSO FOTOGRÁFICO "O INCIO COS TEUS OLLOS"

2009-07-20T03:50:00.000-07:00

O Concello de O Incio convoca concurso de fotografía
“O INCIO COS TEUS OLLOS”
BASES:
1ª. PARTICIPANTES: Establécese unha categoría, para aficionados de
calquera nacionalidade e idade. Caso de que o gañador do premio fora menor de
idade farase entrega do premio ó seu pai/nai ou titor/a debidamente acreditado.
2ª. TEMA: O tema do concurso será "O INCIO" formado por dúas
modalidades: fotos actuais e fotos antigas.
3ª. NÚMERO DE FOTOGRAFÍAS: O número de fotografías presentadas por
cada fotógrafo será como máximo de cinco por cada categoría.
4º. PRESENTACIÓN: As fotografías, da modalidade fotos actuais poderán ser
en Cor ou B & N e formato desde 30 x 40 cm. hasta 30 x 45 cm. Presentaranse
sobre un soporte de cartulina de cor negra de 40 x 50 cm., admitíndose as
fotografías de formato diferente sempre que se respeten as medidas do soporte,
rexeitándose todas as demais. Deberá aportarse ademais copia da fotografía en
formato dixital (jpg) á máxima resolución posible.
As fotografías na modalidade “fotos antigas” presentaranse sobre un soporte de
cartulina de cor negra tamaño DIN A4.
5ª. PRAZO: O prazo de admisión dos traballos remata o día 31 de agosto.
6ª. PREMIO: En cada categoría establécese un PRIMEIRO PREMIO dotado
con 250,00 €. Concederase un Accésit, premiado cunha placa acreditativa á
mellor fotografía sobre o tema do concurso. Este premio será votado polo
público asistente á exposición.
7ª. PUBLICACION DAS FOTOGRAFIAS: O Concello de O Incio.
reservarase o dereito de publicar as fotografías premiadas e aquelas outras
presentadas que se estimen oportunas, sin que por iso devengue o autor/a ou
autores dereito algún, ós que se lles recoñece a propiedade da obra e nunca usará
as imaxes con fins comerciais.
8ª LUGAR DE ENTREGA: As fotos serán enviadas á dirección Concello de O
Incio, Praza de España, 1, 27346, A Cruz do Incio, Lugo.
Ayuntamiento de O Incio (Lugo)
Tlf.: 982 42 70 14
Fax: 982 42 71 00
e-mail: administracion@concellodeoincio.com
9ª. IDENTIFICACIÓN: Cada fotografía levará no seu dorso un lema que será
o mesmo que figure nun sobre pechado. No sobre pechado figurará nome
completo, idade, nº DNI e teléfono de contacto.
10ª. PERSOAS EXCLUÍDAS: Non poden participar no concurso os membros
da Corporación nin as persoas que teñan relación laboral co Concello.
11ª. XURADO: O xurado será designado pola Comisión da Feira Anual, que
fallará o premio no mes de Agosto, na data que acorde. Un dos membros do
xurado deberá ser necesariamente profesional da fotografía. Asimesmo, estará
facultado para designar o lugar e a data de exposición das fotografías
presentadas, sempre que se estime convinte. Dito xurado non poderá declarar
desierto este Concurso.
12ª. DEVOLUCIÓN: Tan pronto remate a Exposición os autores deberán
recoller as súas fotografías nun prazo que non supere os DOUS MESES, en caso
contrario entenderase que desexan cedelas ó Concello, que nunca se fará
responsable da perdida ou deterioro das mesmas.
13ª. ACEPTACIÓN: A participación neste Concurso de Fotografía, implica a
aceptación das presentes bases, estando facultado o xurado para dirimir aqueles
aspectos non previstos na presente convocatoria.
Ayuntamiento de O Incio (Lugo)
Tlf.: 982 42 70 14
Fax: 982 42 71 00
e-mail: administracion@concellodeoincio.com

DE CANDO CHEGOU A PRIMEIRA ONZA DE CHOCOLATE Ó INCIO

2009-06-18T04:06:00.000-07:00

Contan que fai moitos anos, cando aquí ainda nunca se viran as onzas de chocolate. Chegou un emigrante que viña da Arxentina pasar uns días á casa da sua irmá que rexentaba unha cantina nunha aldea do Incio.
A muller estaba preparando caldo de berzas, xa lle botara o unto e a carne, cando o irmán entrou na cociña e lle dixo “Preparame un chocolate”, e entregoulle á muller unhas onzas de chocolate.
Pasou o tempo e o irmán voltou á cociña e preguntoulle á muller se xa estaba listo o seu chocolate. A boa da muller colleu un cucharón e meteuno no pote onde estaba cocendo o caldo para buscar aquelas onzas que lle dera o seu irmán.
O home vendo que se lle perdera o chocolate, cansabase de repetir “Déjalo mujer, déjalo…”

NUBES ... NO INCIO

2009-06-18T03:59:00.000-07:00

CARTEL DAS FESTAS DE VILASOUTO

2009-06-10T04:34:00.001-07:00

2009-05-18T04:02:00.000-07:00

FOTOS DO RÍO MAO Ó SEU PASO POLA PARROQUIA DE REBOIRO (O INCIO)

II FESTA DO PORCO BRAVO NO INCIO

2009-04-21T01:48:00.000-07:00

«A carne estaba moi boa e a xente atacoulle», dixo entre sorrisos de satisfacción un dos organizadores da segunda edición da Festa do Porco Bravo do Incio tras explicar que necesitaran a carne de cinco xabaris dun tamaño considerable para alimentar aos preto de 400 comensais que acudiron ao certame.
á marxe do prato forte, os afortunados asistentes ao festín tamén deron conta para abrir boca dun elevado número de empanadas e tampouco fixeron noxos a unha sobremesa ben regada con todo tipo de licores.
O evento foi organizado conxuntamente pola asociación cultural, deportiva e ambiental da terceira idade A Ouriceira e a Sociedade de Cazadores do Incio, que foron os que doaron a carne.
No acto non faltaron as actuacións do popular Paco dá Ferrería e Os Novos Gaiteiros do Incio, que amenizaron a sobremesa e prolongaron a festa ata ben entrada a tarde.

UNHA TRADICIÓN: AS DANZAS DA CERVELA

2009-04-20T04:19:00.000-07:00

Na parroquia da Cervela celebrase a festividade na honra de Santa Lucía coincidindo co último domingo do mes de agosto, tratándose dunha festa máis, de non ser polas danzas que acompañan a procesión o día grande, executadas por homes ataviados con vistosos traxes.
Antigamente interpretaban a danza oito mozos da parroquia, san embargo debido a despoación da zona o número reduciuse a cuatro mozos, sendo cada vez máis difícil atopar xente dispoñible para executar o ritual. O ano pasado os danzantes foron Juan José, Javier, José Antonio e Sergio, todos da parroquia da Cervela.

Os danzantes agardan á saída da procesión, para comenzar a danza. Levan postos pantalón negros con franxas roxas no seu inferior, camisas brancas con tres colonias unha en cada manga e unha no ombro, unha garabata dun cor vivo, un pañuelo floreado cruzado e sombreiros decorados por unha chea de cintas de cores así como uns arcos adornados do mesmo xeito. Recordan os veciños do lugar, que non se mantivo a mesma vestimenta ca tempos pasados na que o danzante vestía pantalón branco.
No caso das mulleres que portan a imaxe da Santa Lucía, pero que por tradición non forman parte da danza, dende fai tempo cambiou a vestimenta, sendo tradición ir vestidas co traxe galego e na actualidade van cuns vestidos que asemellan os dos danzantes.
O ritual da danza celébrase inicialmente coa procesión detida e logo en movemento. No ritual levanse a cabo varias cerimonias bailando ó ritmo dunha muiñeira en torno ás imaxes de Santa Lucía, San Cristóbal, San Antonio e a Virxe do Rosario. Tódalas tallas engalanadas con flores, recaendo a tarefa de decoración nas mozas da parroquia.
As “venias” á Virxe fanse en parellas e os catro xuntos, dúas e tres veces cara diante e outras tantas cara atrás, logo é o momento dos “corros” que teñen lugar ó redor da Virxe, posteriormente fan unha “media volta” ó redor da Virxe, tres veces. “Os repasos” fanse polos catro en fila cos arcos xunguidos. Estes repasos rematan sempre perante da Virxe ó redor da cal sempre dan unha voltereta. Remata a primeira parte bailando un punto de muiñeira ata chegar ó primeiro santo. A segunda parte, cando a procesión se pón en movemento, repítense as mesmas cerimonias.

Manuel Torres, que leva participando nesta danza máis de vintecinco anos, recoñece a complexidade da mesma, e conta que ainda así, só ensaian uns días antes da festa no local social da Cervela.

A danza da Cervela, que se leva celebrando dende tempos inmemorables, xa forma parte da literatura galega, pois no libro de Xaime Félix López Arias titulado “O trasno da Cervela”, di “… aquel día o Ramón saira ao monte do Cousiño a rozar uns toxos. Quería acabar axiña, pois él era un dos danzantes que bailan diante da Virxe na procesión da Cervela, e á tardiña tiña que ir á igrexa…”
Esta romería cada vez está collendo máis pulo, e os veciños e veciñas do lugar tentan con moito esforzo manter viva esta tradición, polo que estudan a posibilidade de pedir axudas á Administración para que este baile tan tradicional perviva sempre.

A BURRICANA ESQUECEMENTO VIAXOU Ó INCIO

2009-04-17T01:53:00.000-07:00

A burra abandonada en Conxo será lucense. Así o dispuxo a Asociación de Defensa dous Burros Fariñeiros de Galicia (Abufa), que preside Xacobo Pérez Paz. Con el contactou a policía o mesmo día do abandono, pero non podía facerse cargo do bicho pola sinxela razón de que, sen papeis, poderían meterlle un rejonazo económico impresionante. A pesar de todo, quixo coñecer ao asno e meteuse infructuosamente polos andurriales da Rocha e Poza Real, sen lograr o seu obxectivo.
Xacobo enumerou onte os trámites administrativos e sanitarios para trasladar a este tipo de animais, e a verdade é que entrañan unha complexidade inimaxinable, como para animar ao máis ousado. Ao mediodía de onte, unha veterinaria compareceu no alpendre de Victoria Puga, mediu e pesou ao animal e remitiu o informe á Xunta.
Onte, coa documentación en regra, o altruísta presidente de Abufa troqueteó cun camión polas pistas de Poza Real ata dar coa casa de Victoria . Alí, entre os focos das cámaras e o nerviosismo da dona da vivenda, levantou ao vehículo a Esquecemento, o nome co que bautizou á jumenca a policía local.
Riscos para Victoria
Pola noite, a burra chegaba á terra prometida, A Cubela-O Incio. O alcalde Sánchez Bugallo, que eloxiou a actitude de Victoria e efectuou unha serie de xestións para trasladar a Esquecemento, estaba disposto a acollela temporalmente no Refuxio de Animais. Un señor de Bertamiráns contactou tamén con Victoria para comprobar se Esquecemento era unha burra que lle roubaron recentemente. Nada máis ver a enxunlla do animal, torceu o xesto. Pero se ofreceu a levar a Esquecemento a unha leira da súa propiedade se ninguén se ocupaba da vella, que finalmente terá un dourado retiro nunha campiña lucense. Concretamente, nun espazo arboledo da comunidade de montes da Cubela -colaboradora de Abufa-, onde imitará á súa congénere Platero , aínda que non sexa nin pequeno nin peludo nin suave e si leve ósos.
Convenio urxente
Victoria era onte un compendio de felicidade. Con doenzas nunha perna e escasas posibilidades de huída, viviu unhas xornadas terribles temendo que a burra lle collese desprevida e lle arreara unha coz. Non tivo empacho en comentarllo ao propio alcalde, quen soltou unhas sonoras gargalladas antes de arrepentirse no acto e sinalar que «ou tema non é ningunha broma».

A Asociación de Burros Fariñeiros, que non cobra un só céntimo do erario público polo seu benefactor labor, é a táboa de salvación á que se agarran quen ven a un burro abandonado e sen dono. Xacobo veo vir e sabe que o seu altruísmo ten un límite. Pode colocar a algún que outro burro abandonado, pero non a un xentío. E dio, como un aviso a navegantes e policías, porque é consciente de que está ao virar a esquina un ano santo, propicio para deixar animais na estacada. Lanza, nese sentido, unha proposta: a «urxente firma» dun protocolo co Concello para a recollida e atención de burros abandonados.

A VOZ DE GALICIA

CONTO DE CANTINAS: A BOA EDUCACIÓN

2009-04-15T04:26:00.000-07:00

Era de noite cando dous homes, despois dun longo día de traballo se achegaron a unha cantina do Incio coa intención de cear.
Naqueles tempos non había tanta abundancia coma hoxe en día, e a cantineira só tiña duas troitas para dar de cear ós comensais, que aceptaron de inmediato o menú.
Sen embargo cando lles puxo a bandexa coas troitas, unha era moi grande e a outra moi pequena. Un dos homes serviuse diante e botou no seu prato a troita grande, o seu acompañante contrariado dixolle: “Pouca educación tés, se eu estivera no teu lugar escollería a troita pequena”. Ó que o outro sen dubidalo lle contestou: “Pois se querías a troita pequena ahí a tés”.

AS CANTINAS DO INCIO

2009-04-15T04:21:00.000-07:00

Antigamente os verdadeiros puntos de encontro da xente da aldea eran as cantinas dos pobos, nos que vellos e novos pasaban a carón do lume e á luz dunha candea as longas noites de inverno, botando a partida, cantando ou contando contos que ninguén cre.
As cantinas ademáis de ter un marcado carácter social e de reunión, tiñan unha importancia relevante nos pobos dado que en tempos pasados non había vehículos para desprazarse a Sarria ou Monforte, para abastecerse de alimentos, con tanta facilidade coma hoxe en día.
E ¿Qué se podía mercar nas cantinas? De todo un pouco. Nas cantinas non había únicamente bebidas senón que tamén se despachaban productos do máis variopintos, dende alimentación (sopa, azúcar, sal, arroz…), así como mercería (fío, panos, medias,camisas…), productos para o aseo (xabón, colonia, peines…) ferretería (garabatos, fouciños, cóitelos…), todo o inimaxinable para dar servizo á xente dos pobos.
Na actualidade no municipio do Incio ainda quedan cantinas que seguen mantendo esa labor de cobertura para a xente que decidiu quedar a vivir nas aldeas do Incio.
As cantinas do rural foron traspasándose de pais a fillos, o que antes podía ser un negocio rentable, periga a pasos axigantados dada a sangría demográfica que sofren as nosas aldeas cada ano.
Entrevistados veciños do municipio sobor da labor das cantinas das aldeas, a maior parte coincide en que é un ben do pobo que non se debe extinguir, como se xa fora parte intrínseca, necesaria dos propias aldeas. ¿A onde senón iríamos mercar as galletas surtidas para esa visita que chega de xeito inesperado? Afirman algúns.

CHEGOU A ÉPOCA DAS MERENDAS...

2009-04-15T04:18:00.000-07:00

FLORES DE MERENDA

A LENDA DE SAN EUFRASIO

2009-04-14T04:30:00.000-07:00

Despois da morte de Cristo chegou a España o Apóstolo Santiago desenrolando a sua labor apostólica principalmente en Galicia, “finisterre”. De aquí levou sete conversos entre os que se atopaba Eufrasio.
Santiago foi martirizado e morreu en Xerusalén no ano 44 da era cristiá e Eufrasio con outros discípulos trouxo o corpo do Santo Apóstolo ata Iria-Flavia, Padrón.
Cando voltaron a Roma os sete varóns apostólicos foron nomeados “bispos” por Pedro e Pablo, coa finalidade de evanxelizar na Península Ibérica. Eufrasio ocupou a sede episcopal de Anduxar, ó longo de doce anos ata o día do seu martirio e morte, a mans das tropas romanas dirixidas por Nerón.
Os restos mortais do San Eufrasio forón gardados polos cristiáns en Anduxar, Andalucía ata o ano 711, cando temerosos os monxes de que o sepulcro fora profanado polos árabes, que invadían o país, decidiron ir a terras galegas cos restos de San Eufrasio.
En primeiro lugar estiveron acollidos ó amparo dos monxes de Samos, pero ainda non convencidos de que sería seguro aquel lugar, peregrinaron ata o Monte Oribio en Foilebar. A peregrinación rematou no Val do Mao.
A lenda conta que os monxes non se daban posto dacordo sobor de se era o Val do Mao o lugar axeitado para que repousaran as reliquias do Santo, e finalmente gañou a porfía do burro que soportaba as reliquias e que comía con tranquilidade unhas silvas naquel lugar do que non quixo moverse, pese a que os monxes tentaron aguilloar ó burro.
Aquel xesto teimudo do animal, foi tomado coma un sinal e alí quedaron as reliquias de San Eufrasio, onde leva descansando por máis de doce séculos.

ANOITECER EN VILASOUTO

2009-04-10T04:54:00.000-07:00

PARA RIR CON CASTELAO...

2009-04-07T02:57:00.000-07:00

-Debes mostrarte amable con Pepe.
-Pero es idiota.
-Aunque no lo fuese, hija mía.

-Mire que teña ben de zucre, que se non zorrégolle unha pedrada

TERRAS DO INCIO REHABILITA A IGREXA DE SANTA MARÍA DE REBOIRO

2009-04-05T02:43:00.000-07:00

A Asociación Veciñal e Cultural “Terras do Incio” ten entre os seus fins a posta en valor e a protección do importante patrimonio material e inmaterial do noso municipio.
É por elo que na actualidade está traballando no “Acondicionamento e mellora da Igrexa de Santa María de Reboiro”, grazas a un plan de cooperación veciñal da Deputación de Lugo.
O templo parroquial de Santa María de Reboiro é unha humilde construcción que está ubicada no medio do pobo de Reboiro.
A porta de acceso está formada por un arco de medio punto, que ten unha cruz no alto, coa inscripción de 1900, data na que con toda seguridade se realizaron obras no templo.
No interior conta con dous altares laterais, adicados respectivamente á patroa da parroquia a Virxe das Candelas, e á Virxe da Inmaculada Concepción.
Na actualidade, as obras de rehabilitación do edificio están a piques de rematar. Obras que inclúen a rehabilitación exterior do templo e do campanario de pedra, e o cerramento total da Igrexa cunha baranda de aceiro fundido.
A Deputación de Lugo aportou a esta obra unha achega que ascende os 8737€, co que se pretende restaurar e poñer en valor este templo que ata fai pouco se atopaba nun lamentable estado de deterioro e abandono.

FACENDO MEMORIA ...

2009-03-30T03:59:00.000-07:00

FOTOS DOS AUTOCARES CEDIDAS POLA FAMILIA TORRE

Cun autocar adquirido en Cuba, Manuel Torre López comenza a andaina empresarial no ano 1927 no Val do Mao con Empresa Torre, labor que posteriormente continuarán os seus fillos José e Manuel Torre García.
Transportes Torres comenzou con servizo de línea, facendo o percorrido ás feiras do entorno, Incio, Castroncán, Rubián, Triacastela, Sarria ou Monforte, e viaxando a Lugo os días de mercado martes e venres.

Esixiase por aquel entón ter necesariamente dous autocares en circulación e outros dous en reserva por se xurdía algunha avería, dado que non era coma agora que calquer imprevisto se amaña en poucas horas. Dependo das épocas variaba o número de autocares en plantilla, chegando nalgunhas ocasións a ter ata sete.
Era unha practica habitual daqueles anos “bautizar” os autocares con nomes famosos da época. Ainda moita xente sobre todo do Val do Mao, recorda o autocar alcumado “CORDOBÉS” que facía o servizo cos obreiros ás Canteiras do Val do Mao ou o “CRU”, que era un autocar ó que lle tizaban, empregando o carbón como combustible, e o que non era difícil escoitar cando saia do Incio en Veiga.
Por costume, o conductor tocaba a bocina antes das chegada ás aldeas, para que a xente estivera preparada. Por exemplo, se o autocar pasaba por Reboiro, xa se escoitaba a bocina en Reádigos. A bocina tamén servía de referencia ós veciños e veciñas para marcar as horas para ceibar o gando, cando facía a viaxe de regreso, e se oia no couso, a redor das seis da tarde a xente dicía “Ei vén o autocar é hora de botar as vacas”.
Dentro do autocar había (xa daqueles tempos) unha berlina na parte dianteira, separada do resto, pola que se pagaba un pouco máis. Viaxar na berlina era ir na primeira clase do autocar.
Antes do ano 1950 cando a xente non collía no interior do autocar acomodabanse enriba, na “baca”, que tiña uns bancos xa preparados para que os viaxeiros foran máis cómodos. É importante facer unha reflexión da importancia dos autocares naqueles anos, pois a xente non tiña vehículos coma hoxe en día, e tiñan que empregar nos seus desprazamentos ás feiras, mercados, etc, necesariamente o autocar. Non era difícil ver os autocares ateigados de xente tanto no interior coma na “baca”

Na parte traseira do autocar existía un maleteiro enorme no que se metía a equipaxe dos viaxeiros, os cestos coa verdura, os porquiños que se mercaban na feira, etc.
No ano 1953 a Empresa Torre sofre un duro revés o arder a casa e dous autocares. Sen embargo, a Empresa Torre seguiría traballando no negocio ata a venda dos autocares á Empresa Álvarez.

TERRAS DO INCIO

2009-03-20T03:54:00.000-07:00

PAISAXE DO INCIO

UNHA IGREXA: SAN PEDRO FIZ DE HOSPITAL

2009-03-20T03:31:00.000-07:00

CRISTO CRUCIFICADO

O complexo de San Pedro Fiz de Hospital, no que se atendían os necesitados e incluso os peregrinos no seu camiñar a Santiago de Compostela, foi fundado pola Orde de San Xoán de Xerusalén ou Orde de Malta, no século XII.
Deste complexo monumental composto por fortaleza, hospital e igrexa, só se conserva, despois dos saqueos ocasionados polas tropas de Napoleón de principios do século XIX, o templo de estilo románico de finais do século XII.
A igrexa de Hospital do Incio ten un ábside pentagonal ó interior e semicircular ó exterior, con tres ventás decoradas con arquivoltas.
No interior do templo, destaca a bóveda de cañón, tripartita na cabeceira. Nun dos muros conservase o monumento funerario de marcado estilo gótico de Fray Alonso de Quiroga que, según di a lenda, o día que alguén levante a sua tapa de mármore caerá a igrexa.
En canto as imaxes albergadas no interior, destaca unha talla mediaval da Virxe María co neno e a do Cristo Crucificado de estilo gótico.
No frontis pódense apreciar duas contrafuertes, e no medio, a porta principal de estilo románico con catro arquivoltas, hai un tímpano adintelado decorado co escudo coa cruz de Malta, colunas de fustes monolíticos e capiteis vexetais.

Apartadas do templo quedan duas torres cadradas que pertenceron á fortaleza. Unha é hoxe campanario e a outra foi convertida en panteón dos señores de Quiroga no século XVI.
A actual sacristía e o cementerio estiveron ocupados pola hospedería e o hospital de peregrinos.

A Igrexa de San Pedro Fiz de Hospital está catalogada como ben de interés cultural, e recibe moitas visitas atraídas pola importancia cultural do monumento así como pola beleza da paisaxe na que está anclado.

HUMOR DE CASTELAO

2009-03-12T03:02:00.000-07:00

-¿Que me das e son teu mozo?
-¿Eu?, Eu douche unha labazada.

-¡Gandulo! ¡Lacazán! ¡Borrachón!.
-Boeno... Xa empezamos coas indiretas...!

A FERRERÍA DO INCIO

2009-03-10T02:44:00.000-07:00

FONTE DE AUGAS FÉRREAS

CASA PALACIO E BALNEARIO DA FERRERÍA

Se no municipio do Incio hai un pobo que conserva os vestixios e o resplandor dun tempo pasado ese é a Ferrería do Incio.
Nesta pequena reportaxe queremos facer unha viaxe a aqueles tempos gloriosos nos que á Ferrería acudían milleiros de persoas para probar as augas férreas.

Antigamente viñan autocares de tódalas procedencias con xente que viña probar as augas sanadoras da Ferrería, unhos viñan no Torres (martes e venres) ou no da Puebla ou no García…
Cando chegaban á Ferrería podían hospedarse no Balneario da Ferrería ou na Sucursal que ofrecían pensión completa, asemade había moitas casas da Ferrería que daban pousada como a Casa Saleta, Casa Carteiro, Casa Chica, Casa A Ponte, Casa Maestro, Casa Relojero e xa nos últimos tempos, a Fonda Vide.
Os “turistas” daquel entón, paraban arredor de 15 días (a estancia dependía do peto), ainda que para que surtira efecto o tratamento había que estar polo menos dez días.
Polas mañá en aiunas levantabanse os viaxeiros e tomaban as augas ben cedo, (que para que fixeran efecto había que tomalas tres veces no día) no manantial das augas férreas que dista aproximadamente a dous kilómetros da Ferrería.
Para chegar ó manantial, e dado que había moita xente eivada ou con trabas que lles impedían camiñar, algúns veciños do lugar poñían os seus burros aparellados diante do Balneario para a modo de “taxi” levar os visitantes ó manantial.
Como a competencia existe dende tempos inmemorables, había algún pillo que para atraer clientas dicía “Señora nesa burra non monte que non lle é de confianza e vaina tirar, monte na miña que é moi mansa”.
Despois de tomar as augas a xente voltaba ás casas onde paraban ou o Balneario e, era alí onde os esperaba o almorzo. Nas casas nas que non había pensión completa eran os propios foranéos os que achegaban a comida, o aceite e incluso o sal, para que logo nas pensións lles fixeran a comida.
Rapidamente ás 12:00 tocaba novamente tomar a auga e logo ir reposar á meseta para tomar o aire. A meseta era unha explanada grande con castiñeiros nas que as mulleres calcetaban e os homes xogaban a partida.
Moitas mulleres tamén aproveitaban para ir mercar á praza que as mulleres das aldeas de Val do Incio e arredores da Ferrería montaban para vender ovos, leite ou manteiga. Lembran os veciños da Ferrería que antigamente tamén vendían o leite das casas ó Balneario para poder sacar algún cartiño a maiores.
As augas férreas tiñan moita sona e xa foron aproveitadas dende os tempos do Imperio Romano, tanto podían “solucionar” problemas derivados da mestruación, para “chamar” os fillos que non viñan, a anemia, os nervios, problemas de insomnio…
Antes de tomar as augas era importante consultar un médico, no Balneario había un, pois non eran recomendables para os que tiñan algunha doenza de pulmón ou mulleres embarazadas.
Conta algún veciño da Ferrería que daba pousada, a anécdota dun matrimonio que tiña un fillo e que foi tomar as augas para aumentar a familia, e o pouco tempo tivo outro. Pasaron os anos e o da pousada por casualidade atopouse con aquel matrimonio que tempo atrás visitara Ferrería para aumentar a familia, e dixolle “E logo non voltades á Ferrería beber as augas? Non, non que dende aquelas xa tivemos outros tres”.
Os domingos eran os días preferidos tanto polos visitantes como polo mozos e mozas da Ferrería porque se celebraba baile no Salón da Casa Palacio (daquela en alquiler á Pepita), as mulleres pagaban pola entrada unha peseta, os homes duas. Logo cos tempos subiu as mulleres tres pesetas e os homes cinco. A rapazada da Ferrería para sacar para o baile ofrecíase a levar as maletas dos viaxeiros ó autocar.
Na Casa Palacio tamén se podía a parte de bailar ó compás da orquesta da Raxoá, escoitar a radio, ou tomar un augardente no bar, asemade ó remate do baile rifabase un roscón. Enriba dunha cadeira berraban A ver quén da máis??
Tamén era costume que como as casas da Ferrería eran grandes con amplos pasillos viñera o Cego de Ferreiros a tocar, e logo pasaba a gorra a ver o que lle daban.
Moito choveu dende aqueles anos gloriosos. Á Ferrería ainda veñen visitantes probar as augas, facer a ruta do Ferro ou ver o que queda do Balneario e da Casa Palacio. “Sería moi beneficioso para O Incio que o Balneario se puxera de novo en funcionamento” afirman algún veciños do lugar. Mentras iso non acontece non se pode deixar de ir á Ferrería porque ainda hai alí xente encantadora con moitas historias daqueles anos de gloria que contar…

O DÍA EN IMAXES

2009-02-01T04:38:00.000-08:00

BUSTO ADICADO NA HONRA DE ANXO GONZÁLEZ

ADRO DA IGREXA DE SAN PEDRO FIZ DE HOSPITAL

FAMILIARES DE ANXO CO BUSTO

MOMENTOS DA INAUGURACIÓN

COMIDA NO COLEXIO

BANDA DE PARADELA

FOTOS DE ANXO E LAURA

O PRESIDENTE DA DEPUTACIÓN INAUGURA O BUSTO ADICADO NA HONRA DE ANXO GONZÁLEZ

2009-02-01T04:27:00.000-08:00

Era o derradeiro sábado do mes de xaneiro cando a Asociación Veciñal e Cultural “Terras do Incio” celebrou unha sentida homenaxe na honra de Anxo González, o que foi por máis de corenta anos o cura párroco de San Pedro Fiz de Hospital, San Pedro, Santa Eulalia de Trascastro e Santa Cruz do Incio.
Ainda non eran as doce da maña, cando o adrio e os arredores da Igrexa de Hospital comenzaron a ateigarse de veciños, amigos e familiares de Anxo, que desafíando a invernía, non querían perderse por nada a homenaxe ó “cura do Incio”.
Ás doce e cuarto, puntualmente, comezou a misa na Igrexa de San Pedro Fiz de Hospital oficiada polo Vicario da Pastoral D. Luis Manuel Rodríguez Pérez xunto co párroco do Incio D. Manuel. Ó longo da ceremonia houbo moitos eloxios á memoria de Anxo González, así como un saúdo do Bispo de Lugo, trasladado polo Vicario da Pastoral, dado que por motivos de axenda D. Alfonso Carrasco Rouco non nos puido acompañar na homenaxe.

Á saída da Igrexa, estaba xa todo preparado para comenzar os actos de inauguración do busto elaborado na memoria de Anxo González.
A banda de Paradela interpretando o Himno de Galicia deu paso ás intervencións curtas pero con moito sentimento, de (Laura Celeiro) Presidenta da Asociación Veciñal e Cultural “Terras do Incio”, os veciños das parroquias de Hospital (Jesús Parada), San Pedro (Carlos González), Santa Cruz do Incio (Luis López) e Santa Eulalia de Trascastro (Carmen Armesto), tamén interviron Álvaro Rodríguez, autor do busto e Anxo o sobriño e afillado do homenaxeado, cerrando a rolda de intervencións, o Presidente da Deputación de Lugo, D.Xosé Ramón Gómez Besteiro.
Co busto xa descuberto, as mulleres da Ferrería entonaron a canción da “Rianxeira”, tal como lle gustaría a Anxo.
Posteriormente no Colexio Ricardo Gasset de “O Incio” tivo lugar unha comida, na que non faltou o polbo a carne ó caldeiro e o queixo con mel.
A banda de Paradela tocou unhas pezas máis, e tamén Paco da Ferrería, se animou a tocar as cancións que máis lle gustaban a Anxo. A festa continou ata ben entrada a tarde.

O DÍA 31 DE XANEIRO HOMENAXE NA HONRA DE ANXO GONZÁLEZ

2009-01-16T04:21:00.000-08:00

O día 31 de xaneiro sábado, celebraremos na Igrexa de San Pedro Fiz de Hospital do Incio unha homenaxe na honra de Anxo González o que foi cura párroco do Incio, Santa Cruz, San Pedro e Hospital por máis de corenta anos.

A homenaxe comenzará sobor das 12:00 na Igrexa de San Pedro Fiz de Hospital do Incio, cunha recepción de autoridades, seguida dunha misa ás 12:15.

A inauguración será ás 13:00 horas e consistirán nunha rolda de intervencións de veciños, amigos e familiares do finado, que culminarán co descubrimento do busto elaborado na súa honra, polo Presidente da Deputación de Lugo: Xosé Ramón Gómez Besteiro.

O xantar está previsto para as 14:00 horas no Colexio Ricardo Gasset do Incio. Ó longo do día estaremos acompañados por unha banda de música.

Os familiares de Anxo crearon unha páxina web na súa honra na que hai fotos inéditas, anécdotas. A dirección é anxo.info

EN MEMORIA DE ÁNGEL GONZÁLEZ

2008-10-29T04:07:00.000-07:00

Hai xa dous anos que nos deixou o amigo Ángel González, que foi crego do Incio durante un bon número de anos.
E hai tempo que quixen dedicarlle unhas notas ao amigo, á persoa afable e preocupada que sempre foi Ángel.
Coñecino hai máis de vinte anos e sempre me interesou o seu xeito de observar, de preocuparse polos demais, de axudar, de practicar uns valores que para el como crente tiñan unha base relixiosa, pero respectando aos que os entendían só desde a vertente dá ética e dos valores civís.
Ángel foi unha persoa sempre dispoñible para axudar, para participar en traballos colectivos, fora nunha obra veciñal ou nun pastizal no monte de veciños. Tiña ademais unha vena que me sorprendera a primeira vez que o escoitara interpretando cantares de cego, nos que buscaba e pedía a participación de todos, ben facendo vos coros ou simulando a música da zanfoña. Estes cantares tampouco tiñan desperdicio, pois recordo o conto do home que era tan ruín que ata o abandonaba a súa burra, e Ángel nos dicía ao final, non hai que ser así, senón vos ides quedar sós e sen burra.
Pero o que máis recordo de Ángel son as súas preocupacións de fondo polo declive e abandono da montaña e do rural. Francisco, dicía, non fago máis que enterros e xa case non sei o que é un bautizo.
E tiña razón Ángel. A súa comarca perdera case un 20% de poboación nos últimos quince anos, pero o que era aínda máis preocupante, case a metade da xente nova por debaixo dos vinte anos. Con eles vai ou noso futuro. Dicía e tiña razón.
O plan de Ángel era simple de explicar, pero máis difícil de levar á práctica. Sen traballo non aguanta a xente nova, pero para ter mellores traballos hai que ter educación. Ademais hai que dispor dunhas condicións de vida dignas nos servicios de saúde, na atención aosmaiores e para poder desprazarse para afora por motivo do traballo diario ou dunha urxencia. A agricultura soa non chega para cubrir as necesidades actuais.
Deste modo Ángel ía desgranando os valores e os dereitos do estado de benestar, da social democracia que sempre defendeu. Dereitos á educación, á saúde, á protección social, á asistencia aos maiores.
E tamén ía establecendo as bases do desenvolvemento das zonas rurais. De abaixo a enriba Ángel ía establecendo os principios prácticos aos que outros chegaban percorrendo o camiño contrario.
E Ángel aínda engadía outro principio básico: sen cacicadas, as cousas han de facerse pola orde das necesidades e non das amistades.
Ángel, amigo te lembro e saúdo onde queira que esteas, aínda que eu sitúoche vagando polos aires do Incio. Ata sempre, amigo, ata sempre, compañeiro. Francisco Sineiro.

EIREXALBA PREPARA O SEU MAGOSTO TRADICIONAL

2008-10-27T03:15:00.000-07:00

A Asociación Veciñal e Cultural "OS FANAGUEIROS" de Eirexalba prepara o seu magosto para o vindeiro sábado día 1 de novembro, data na que ademáis do xantar, que contará coa presenza de importantes cargos públicos, servirá para a entrega dos premios ós gañadores do concurso literario organizado por esta asociación.

O tema a tratar este ano era de Galiza, dende calquera punto de vista, socio-económico, cultural (lendas, documentos), da sua xente (personaxes curiosas, emigrantes...), da paisaxe, sendo libre a forma: poesía, relato, ensaio ou redacción.

Os premios consistirán en lotes de libros axeitados ás idades de cada categoría, tamén haberá diplomas para tódolos participantes, elexindose o día 1 de Novemro do 2008 para a entrega dos agasallos.

A festa que escomenzará ó mediodía cunha comida, estará composta por polbo a 6€, churrasco a 6€ ou bacallao a 8€, se alguén desexa outros pratos tamén poderá pedilos. A festa continuará coa degustación das castañas e a augardente, así como a entrega de premios, e o baile que estará amenizado por unha orquesta.

LEMBRANZAS DO CONCURSO DE EIREXALBA

2008-10-27T03:08:00.000-07:00

Día longo de verán, fóra chove a cántaros. Por sorte, hoxe non tiña que ir traballar. Pasei o día de vagar, entretendome en facer pequenas tareas que se ían acumulando ó longo da semana. Foi pola tarde daquel día gris cando reparei no armario do cuarto ¿Cánto tempo había que non o poñía en orde?. Séculos. Abrino, e foi como abrir o arcón das avalanchas, un tsunami de roupa caeume enriba. Tardei unhas horas en amañar aquela desfeita. Cando ia colocar a última prenda, fitei na caixa de madeira que estaba no fondo do armario. A caixa dos recordos, dos soños, das lembranzas, onde se van gardando as ilusións da nenez e da adolescencia, alí colocada no mesmo lugar de sempre, intacta, impasible o paso do tempo ¿Cántos anos levaba alí?.
Saqueina con coidado, como un arqueólogo que mima os seus achados de valor. E comecei a rebuscar no seu interior, fotos antigas, retratos dun tempo pasado, canicas da infancia, selos e cartas que nunca se mandaron, tódolos “tesouros” que fun recabando estaban alí.

E foi neste intre, cando vin os recortes do xornal. ¿De que eran?
Ah, como podía esquencelo, cando participara de nena no concurso literario de Eirexalba. Incluso aqueles recortes de xornal, tiñan a sua historia. Lembro nitidamente cando os primos da capital (ainda na casa non tiñamos teléfono e moito menos prensa), viñeran unha fin de semana, e me dixeran xa es famosa, e Lebón tamén. Mira. E alí estaba Laura Celeiro García de Lebón, primeiro premio por “Salvemos a Fraga Verde”, había outros recortes doutros anos. Sen embargo, reparei nese anaco en particular porque foi con ese conto co que asistin por vez primeira á radio en Monforte, na compaña do Presidente da Asociación.
Alí estaban tamén todas as revistas que ano a ano se foran editando. Abrinas e toquei cos dedos cada un daqueles debuxos que noutrora fixera, nese intre comecei a imaxinar a unha nena de ollos verdes e cabelo rizado escribindo afanosamente un conto, naquel mesmo recuncho, para presentar ó concurso literario.
Daquelas, o concurso literario era no mes de verán, época na que aquela nena non tiña responsabilidades, e aprobaba todo en xuño, cando tiña todo o verán para ela, sen outro afán máis ca disfrutar de cada un dos eternos días estivales e folgar…
Fora unha tarde daquelas calurosas, cando me mandaron recado para ir recoller o premio a Eirexalba. E aló nos fomos meus pais e mais eu, naquel forito branco que tiñamos.
Recordo que cando chegamos estaban xa no palco os membros da Asociación, e nunha mesa tódolos trofeos que se ian entregar. O campo cheo de xente agardaba impaciente a entrega dos premios. Non poderei esquencer nunca, unha anécdota que me aconteceu naquel momento. Entre os trofeos, había copas, estatuillas, pero resaltaba un pola sua beleza e maxestuidade. Todos nos preguntabamos a quén lle ia tocar, e finalmente… a sorte recaeu en min!!!
Cando cheguei á casa, ainda vivía a miña avoa, que casualmente tamén era de Eirexalba, e empecei a sacar dunha bolsa todalas cousas que me deran: unha medaia, un lote de libros e aquel fermoso trofeo que ainda teño no estante do cuarto. Fixen unha promesa aquela noite, para o ano que vén ei escribir outro conto ainda máis bonito, e así foi como participei ó longo de varias edicións no concurso.

Os berros da cociña, fixeron que voltara á realidade. Era miña nai. Baixei ó piso inferior, e dixome ¿Pero que estabas facendo? Levo chamando por ti un bo anaco, e non contestas. É hora de cear. Sorprendinme ¿Pasara a tarde tan rápido? Na oscuridade da noite, sentiase ainda a choiva morna. Estabame lembrando de cousas dixen– Por certo, ¿acordaste de cando os primos de Lugo viñeran caquel recorte de xornal do premio de Eirexalba?...

TERRAS DO INCIO PREPARA UNHA HOMENAXE NA HONRA DO CURA PÁRROCO DO INCIO

2008-10-16T03:32:00.000-07:00

A Asociación Veciñal e Cultural "Terras do Incio" prepara unha homenaxe na honra do que fora o cura párroco do Incio por máis de corenta anos Ángel González, falecido no ano 2006 a causa dunha longa enfermidade.

Destacamos desta persoa o seu carácter humano con tódolos feligreses/as do Incio así como a sua importante labor no eido cultural, pois coa axuda dunha grabadora ía polas aldeas do Incio na búsqueda de cancións tradicionais, bailes, que recopilaba e logo lle entregaba a Mini e Mero membros da Quenlla.

Participou asemade, na restauración da Igrexa de Hospital, lugar no que tan pronto consigamos todos os permisos necesarios, colocaremos un busto na sua honra. Pois como din moitos veciños do Incio "homes amantes da liberdade como o "cura do Incio" hai poucos".

E PARA RIR...

2008-10-01T03:05:00.000-07:00

-Dame unha chupada, anda.
-É de chocolate.
-Anque sexa.

-O médico dixo que meu pai ten un catarro intestinal.
-¿E por onde tose?

OS DANZANTES DA CERVELA NO YOUTUBE ANO 2008

2008-09-01T04:26:00.000-07:00

A CERVELA REVIVE AS DANZAS NA HONRA A SANTA LUCÍA

2008-09-01T03:31:00.000-07:00

A festa local de santa Lucía caracterízase polas danzas que acompañan a procesión do día grande que se celebrou onte, cara á unha e media da tarde-, executadas por un grupo de homes ataviados con vistosos traxes. A tradición mantense viva a pesar do problema que supón o despoboamento da zona, que fai cada vez máis difícil encontrar xente nova disposta a levar a cabo a danza cerimonial.Desde hai xa moitos anos, son catro os danzantes que que acompañan o rechamantes desfile das imaxes de san Antonio, san Cristovo -patrón da parroquia-, santa Lucía e a Virxe do Rosario. Noutros tempos, os danzantes foron seis e anteriormente oito. Estes personaxes realizan un complexo baile a ritmo de muiñeira que será ensaiado pacientemente durante os próximos días. As danzas de Cervela foron incluídas pola asociación Lugopatrimonio na súa recente proposta para un plano de conservación dos festexos de especial interese etnográfico da provincia, xunto cos carnavais de Chantada e Salcedo e a queima das fachas de Castelo, en Taboada. Os diversos colectivos que se encargan de manter vivos estes festexos prepararon hai pouco tempo unha petición conxunta á Deputación e á Xunta coa intención de obter axudas oficiais para evitar a súa desaparición e para fomentar o seu aproveitamento cultural e turístico. Por outro lado, os veciños que conservan a tradición das danzas xa teñen previsto ensinar os segredos do cerimonial a un grupo de rapaces para garantir que o antigo costume non se perda.A festa da Cervela ten chamado desde hai tempo a atención dos estudosos do folclore polas súas peculiares características. Un dos seus aspectos máis característicos é o atuendo dos danzantes, complementado con arcos decorados con fitas de papel de cores vivas. A estética da celebración non deixa de recordar, curiosamente, a de certos carnavais rurais, como os que se conservan aínda nas aldeas da ribeira chantadina.